Gedicht: Wij Monument

Door Viviane Rose, stadsdichter van Ommen

31/01/2020

Wij Monument

 

Als ik denk aan bevrijding, vrijheid
denk ik aan het harde en verharde
weghalen, losmaken van hokjes
en groeien voorbij daken
horizon zien, perspectief en toekomst

 

Ommen 11 april, 75 jaar geleden
dit is het jaar van herdenken
we hebben een plein gekregen,
dat uit stenen bestaat
het vraagt om kleur

 

Uit bollen waaruit bloemen komen door oud sneeuw heen
na de dagen van verzoenend glühwein drinken
takken vol lichtjes glinsterend zien, als laag gelegen sterren
feestelijk om een kerstboom, waarvan wortels groeien
hun handen schudden met Ommen

 

Het vieren van dragen wat je wilt en gedragen voelen wie je bent
bezinning, van rustige levendigheid, samen-zijn en verschillen
gevoerd voelen door fijne eerste lentestralen
onder het lichtblauwe luchtige gesprekken voeren
opgevolgd door warme broeierige zomergeflirt

 

Wij zijn het monument dat (nog meer) dansen mag

 


Viviane Rose, stadsdichter van Ommen