75 jaren geleden, ons heden

22/08/2019

Hoe vertel je

 

wat onbegrijpelijk is

na alle kennis

alle beelden

alle mensen

die je nu nog steeds ontmoet

die net uit oorlogsgebied

 

hoe vertel je

 

al die zielsamputaties, diepe snijwonden

onzichtbaar vol littekens

 

hoe vertel je

 

redenen, gebeurtenissen

gasmaskers, voedselbonnen

kampen, Erika in steen,

buskruit en stokslagen

over neergestorte vliegtuigen

parachutes geopend achtergelaten

een schoen hier, een herinnering daar

gefusilleerd later, gevallen

 

hoe vertel ik haar

 

die grijzige blauwe ogen vol

levenspret en verwachtingen

van draken en feeën

 

hoe vertel ik

 

over het gruwelijke en bizarre

over oorlog aan mijn kind

beschermen willen van dat leed

waar anderen

voor wie erbij waren

daar niet van beschermd konden

 

hoe vertel ik

 

liefst sprekend over

het verzet

het opkomen voor anderen

en overleven onverbitterd

hoe ik mijn zesjarige vertel

gedoseerd de verhalen

en soms gewoon, zoals het was

als de vragen komen

hoe ik luchtig wil spreken

zonder de last

 

hoe vertel je het jezelf

 

zwart wit willen maken van mezelf

om in de foto’s van toen te kruipen

in de spiegel te kijken

begrepen zij zelf wel

is oorlog te bevatten

is logica achteraf gezocht

 

hoe vertel ik mezelf

hoe vertel jij jezelf

hoe vertellen wij

herhalend

vertellen blijven

altijd

voor die er niet meer zijn

voor die er nog zijn

voor diegene die nog gaan komen

 

 

Viviane Rose, stadsdichter van Ommen

 

Klik hier voor de printversie. Ook van eerder publicaties,

22 augustus 2019 – 75 jaar geleden, ons heden.